وبلاگ ادبی
اینجا درست همان جائیست که هر شاعری به آرامش خواهد رسید
نگرد بیخود بیا اینم نشونه پر از حس نشونیم من امشب همین حلقه نشون بینمونه همین حلقه نشونه اس واسه این عشق تو دستاش میشه فردامونو حس کرد اگه تو فکر رفتن بودی حتی همین امروز محض حلقه برگرد بیا اینجا که من تنها نشستم یه عمری روی این نیمکت تو سرما تموم دلخوشیم این بود یه روزی تو برگردی و از نو من بشه ما هنوزم جای خالیتو تو خونه نمیدونی چقدر سخته ببینم هنوزم توی قاب عکس خالیت دوزانو چش تو چشم تو بشینم کنار در به یاد رسم مامان من اسپند و دوتا گلدون گذاشتم به امیدی که تو برگردی امشب بازم روی جیگر دندون گذاشتم نمیتونم برات امشب بخونم تموم این شبا تکرار کردم که این حلقه نشونی منه وای چقدر امشب هوای دار کردم سیاه آسمان را بخراشید! تا خون آفتابگردان های رنگ و رو رفته را بچرخاند مثل تموم این سالا مثل همون وقتا که من تنها بودم بی ادعا میای و رو روزای من یه رنگ تازه میپاشی پر از تو میشه این تنم مثل یه بوم نقاشی هر جا که اسم تو میاد زمستونا بهار میشن چشمای آهوهای مست با اسم تو شکار میشن ببین ترانه من و پر از صدای تو شده پر شده از رنگ تو و دوباره از تو نو شده وگرنه من همونیم که سرد و تاریکه نگاش همون که معروفه همین ترانه هاش لرز صداش بازم تو خلوت روزات بی اجازه قدم زدم من و ببخش جوونیه منی که شرمنده شدم پر از امیدن این چشا نذار که پژمرده بشن به اسم زیبای تو عشق نذار که افسرده بشن لا اقل این را نگیر تنها سهم من از تو همین شانه ی از قبل خیس شده است نگیر سهم این باران زده ی باران دیده نگیر... باز تو یه حسرت دلمردگی باز همون چشمای مست و خمار باز یه دیوار و ترک خوردگی باز تویی که رو به روم نشستی باز منی که از تو دلبریده باز تویی که تو چشام زل زدی رویای گس طعم. ولی رسیده تموم کن این کابوس تلخ و سخت و از تو شبام بارت رو زودتر ببند بشین و با یاد روزای رفته به این دل ساده حسابی بخند فقط برو کجاش برام مهم نیست همین که تو شبای من نباشی همین که تو تار نگاه سمیم شبیه زندگی من فنا شی اسیریت رو تو رویاهام ببینم رویای هرشب بشه کابوس تو من و نگاه سرد تو روبه رو وای باز هم یه شب شروع شد از نو جدایی رنگ شب میشه تو هر حالی که من باشم تخیل غرق تب میشه تو خواستی تا برم اما ببین موندن چه آسونه هزار ساله تو این سینه جدایی عین زندونه من اون عاشق ترین یارم همون که تو چشات زل زد همون که غرق رویاها به صحن دست تو پل زد همون که خسته و تشنه تو صحرای چشات مونده میون گریه و خنده ات مسیر رو تا تهش خونده از اون روزها فقط مونده همون تکراریه مرده یه قاب خالی از چشمات رو دیوار ترک خورده چقدر دستور سکوت؟ دیگر تنها صدای این شب سکوت سایه ی من است دیگر سالهاست لبهام انگشت اتهامم را رو به آسمان میشناسند امّا امشب این سکوت به فریادی خواهد شکست! حتی اگر تمام ده دیوارت را سدّ راه این حنجره کنی. تر شد دوباره تن خیس هوا و انتظار تو باریدن گرفت وباز دریچه انتظارت خیس درون سوی پنجره شد و باز دو سوی پنجره تر شد روز و تقویم به هم خورده ی ایام روزهای گره خورده و در هم و انتظار معجزه برای صفحه ای که هرگز ورق نخواهد خورد باز تكرار من و تو توی صفحه سفيد و باز تكرار شكستن توی قلب نا اميد و بازم عكس يه غريبه تو يه فنجون شكسته بازم احساس بريدن توی يه عهد نبسته توی عهد بين ما هم يه غريب پا ميذاره يه جدائی بزرگ رو برامون هديه مياره نامه آخرم رو هم ميذارم رو ميز خونه روی ميز خونه ای كه انگار الان مال اونه ديگه خسته ام بريدم پاهام انگار نا نداره كه دوباره توی جاده قدم تازه بكاره كاشكی توی جاده اين بار كسی منتظر نباشه كاشكی من نبينم و باز پام توی زندگی واشه اما نه جاده بزرگه آدمای توش زيادن شايد هم يه راه بهتر نرسیدن نرسیدن
نه نترس تو نمیسوزی پر میشی از حس دلتنگی پر میشی از حس دلسوزی تو موندی تا برم اما نشد ترکت کنم شاید نباید با تو می موندم باید ترکت کنم باید باید تنها برم راه و نمیشد مال تو باشم باید مثل درختی پیر زیرعشق تو دولا شم هنوز دیوونتم عشقم دلم باز مال توست انگار به عشقت می تپید اما حالا تردید و هی انکار دیگه وقتش رسید اما جدا از تو سرابم من کفن رو باز کن باید دیگه آروم بخوابم من
| :قالبساز: :بهاربیست: |
Menu
Archives
Links
Specific
Design
Others